Pewna kobieta opowiadała kiedyś o swoim kuzynie, jezuicie, który rozpoczynał konferencje słowami: „Spełnieniem miłości jest poświęcenie, jej miarą brak egoizmu”. Brzmi pięknie i wzniośle, prawda? Została jednak zapytana:
– Czy chciałabyś, abym cię kochał kosztem mego szczęścia?
– Tak – odparła.
I tu kryje się pułapka: „Kochałaby mnie kosztem swego szczęścia, a ja kochałbym ją kosztem mego szczęścia. I tak mielibyśmy w konsekwencji dwie nieszczęśliwe istoty”.
Ten wspaniały paradoks z książki Anthony'ego de Mello uderza w samo sedno największego i najbardziej niszczącego mitu w naszych relacjach.
Mit służebnej miłości – skąd bierzemy przekonanie, że musimy cierpieć?
Wielu z nas, a zwłaszcza kobiety, dorasta w kulturze, która gloryfikuje cierpiętnictwo. Uczono nas, że miłość mierzy się ilością rzeczy, z których potrafisz zrezygnować dla dobra partnera, rodziny czy dzieci. Rezygnujemy ze swoich pasji, odpoczynku, a czasem nawet z własnych wartości, by udowodnić swoje zaangażowanie.
Utożsamiamy miłość z utratą odrębności. Wydaje nam się, że jeśli stawiamy swoje potrzeby na równi z potrzebami drugiej osoby, jesteśmy samolubni. Problem w tym, że takie myślenie nie buduje bliskości. Buduje relację opartą na długu.
Ukryty rachunek, czyli dlaczego Twoje poświęcenie rodzi złość
W psychologii i Biologii Totalnej wiemy, że nic nie znika w próżni. Jeśli permanentnie spychasz swoje potrzeby na dalszy plan, podświadomie zaczynasz wystawiać partnerowi rachunek. Pojawia się oczekiwanie: "Skoro ja zrezygnowałam z tak wielu rzeczy dla ciebie, ty powinieneś odwdzięczyć się tym samym".
Kiedy partner tego nie robi (bo przecież często wcale nie prosił o nasze poświęcenie!), rodzi się w nas gniew, frustracja i żal. Wpadamy w Pułapkę Ofiary. Zaczynamy rzucać oskarżenia: "Oddałam ci najlepsze lata swojego życia". To potężny konflikt emocjonalny, który ciało często manifestuje przewlekłym zmęczeniem, problemami z tarczycą (konflikt braku czasu dla siebie) czy bólami kręgosłupa od dźwigania "cudzego ciężaru".
Zwróć uwagę, jak bardzo to zjawisko łączy się z naszymi halucynacjami na temat drugiej osoby – więcej o tym mechanizmie przeczytasz w moim wpisie o projekcji w relacjach.
Zdrowy egoizm nie jest egoizmem – to fundament przetrwania relacji
Prawdziwy egoizm to wymaganie, by ktoś inny żył zgodnie z Twoimi oczekiwaniami.
Zdrowy egoizm to dbanie o to, byś Ty miała siłę żyć własnym życiem.
Nikt nie może dać drugiemu człowiekowi szczęścia, jeśli sam jest wewnętrznie "pusty". Nie nalejesz wody z pustego dzbanka. Zależność od partnera w kwestii własnego poczucia wartości jest ryzykowna i niesprawiedliwa. Szczęśliwe pary to takie, w których dwoje kompletnych, dbających o siebie ludzi decyduje się iść razem przez życie. Nie oczekują, że druga osoba załata ich wewnętrzne braki.
Jak przestać się poświęcać i odzyskać równowagę?
Uznaj, że Twoje szczęście to Twój obowiązek.
Nikt inny nie jest za nie odpowiedzialny.
Obserwuj swoje intencje.
Zanim zrezygnujesz z czegoś ważnego dla siebie "dla dobra związku", zapytaj samą siebie: Czy robię to z miłości i obfitości, czy z lęku przed odrzuceniem i chęci bycia "dobrą"?
Zacznij komunikować swoje potrzeby.
Odzyskanie głosu może być trudne, a partner może na początku stawiać opór wobec nowych granic. Wytrwaj. Asertywność to nie atak, to ochrona Twojej życiowej energii.
Pozbądź się poczucia winy.
Poczucie winy to tylko sygnał od Twojego ego, że łamiesz stary schemat. To dowód na to, że wreszcie zaczynasz wybierać siebie.
Rezygnacja z siebie to najgorsze, co możesz zrobić dla swojego związku. Dwoje nieszczęśliwych ludzi nigdy nie zbuduje szczęśliwego domu. Wybierz siebie, by móc prawdziwie, bez ukrytych rachunków, wybrać drugiego człowieka.
Czujesz, że ten schemat dotyczy Ciebie?
Twoje ciało prawdopodobnie już to wie. Zapisz się na sesję Biologii Totalnej – znajdźmy Twój konflikt programujący i odkodujmy to razem.
Artykuł ma charakter informacyjny i przedstawia perspektywę Biologii Totalnej. Nie zastępuje diagnozy ani leczenia medycznego. Zawsze konsultuj objawy z lekarzem.
