W poprzednim wpisie zgłębiliśmy potęgę teorii „Pozwól im” – koncepcji spopularyzowanej przez Mel Robbins, która pomaga nam uwolnić się od ciężaru kontrolowania innych. Ale czy zastanawiałeś się kiedyś, co dzieje się potem? Kiedy już odpuścisz i pozwolisz innym być tym, kim są, pojawia się pusta przestrzeń. I to właśnie tutaj wkracza drugi, absolutnie kluczowy etap: „Pozwól sobie”.
Dlaczego samo „Pozwól im” to nie wszystko
Stosowanie samej zasady „Pozwól im” może okazać się pułapką. Jeśli poprzestaniesz tylko na tym, możesz z czasem zacząć czuć się wyalienowany. Dlaczego? Ponieważ „Pozwól im” bywa czasem błędnie interpretowane jako wymówka do bierności. Jako licencja na:
- unikanie trudnych rozmów,
- odcinanie się od ludzi,
- milczące akceptowanie sytuacji, które ci szkodzą.
"Idea nie polega na tym, żeby stać się samotnym obserwatorem życia, ukrytym za murem obojętności."
Teoria ma za zadanie uczynić twoje życie pełniejszym, a twoje relacje – głębszymi. Idea nie polega na tym, żebyś był samotny i niewidzialny, tylko bliższy innym ludziom i bardziej spełniony w każdej relacji. Jeśli po wdrożeniu „Pozwól im” czujesz się gorzej, to znak, że brakuje ci drugiego elementu równania.
„Pozwól sobie”, czyli branie odpowiedzialności za siebie
Prawdziwa potęga tkwi w przejęciu sterów. Dzięki mówieniu „Pozwól sobie” bierzesz pełną odpowiedzialność za swój następny ruch. Za to, jak budujesz swoje życie, z kim spędzasz czas i jak dbasz o swoje potrzeby.
Kiedy jesteś dorosłym człowiekiem, cała odpowiedzialność za twoje szczęście, zdrowie, granice i sukcesy spoczywa tylko i wyłącznie na twoich barkach. Nikt nie przyjedzie na białym koniu, by zapłacić twoje rachunki, zorganizować ci życie towarzyskie czy rozwiązać twoje wewnętrzne konflikty.
Zamiast marnować energię na zmienianie innych, przekieruj ją na jedyną osobę, którą realnie możesz zmienić – na siebie.
"Nie chodzi o to, co ci się przydarza, lecz jak na to reagujesz." – Epiktet
Lotniskowy test stresu: Kontrolujesz tylko swoje reakcje
Nad stresem trudno zapanować, bo często jest to reakcja automatyczna. Wkurza cię opóźniony lot, długa kolejka w sklepie, czy irytujący e-mail. Ale czy dodatkowe minuty spędzone na zdenerwowaniu przyspieszą odprawę? Czy złość sprawi, że kolejka zniknie?
Wszystkie te sytuacje pokazują jedno: nie możesz kontrolować wszystkiego, co dzieje się wokół ciebie, ale możesz panować nad swoimi reakcjami. Pozwalając, by błahostki decydowały o twoim nastroju, oddajesz im swoją moc. Stajesz się więźniem zewnętrznych sił.
Wypalasz się, zajmując się rzeczami, na które nie masz żadnego wpływu.
Pamiętaj o tym
Źródłem twojej osobistej siły nie jest to, co cię spotyka, ale sposób, w jaki postanawiasz na to zareagować.
Reagowanie z automatu vs. Świadoma odpowiedź
Warto zauważyć, że istnieje ogromna różnica pomiędzy reakcją na daną sytuację, a świadomą odpowiedzią.
Reagowanie to działanie na automacie. Wypływa ono z ego, z naszych głęboko zakorzenionych programów, strachów czy lęków. Kiedy reagujemy impulsywnie i emocjonalnie, zazwyczaj tylko pogarszamy sytuację. Często pakujemy się wtedy w kłopoty lub zaogniamy niekorzystny stan rzeczy.
Z kolei świadoma odpowiedź płynie z poziomu rozsądku. Nie dajesz się w niej ponieść emocjom, ponieważ taka odpowiedź jest neutralna emocjonalnie. To właśnie świadome odpowiedzenie na sytuację pozwala zazwyczaj znaleźć wyjście z impasu, poprawia sytuację i w ostatecznym rozrachunku przynosi konkretne benefity.
(Więcej o tym, jak przestać działać na autopilocie, przeczytasz w poście: Jak przestać reagować z automatu? Reakcja a świadoma odpowiedź).
Twój układ nerwowy kocha spokój: Siła jednego oddechu
Zanim wyślesz uszczypliwą wiadomość, zanim odpowiesz krzykiem na krzyk... zatrzymaj się.
Pozwól sobie zrobić kolejny wdech.
To wydaje się zbyt proste, by mogło działać, prawda? A jednak to właśnie ten ułamek sekundy pomiędzy bodźcem a reakcją daje ci wybór. Wykonywanie głębokich oddechów (takich, przy których czujesz, jak rozszerza się twój brzuch) stymuluje nerw błędny. Wysyła on do mózgu potężny, biologiczny komunikat: "Jesteśmy bezpieczni. Możesz się uspokoić".
Dzięki temu odzyskujesz władzę nad swoim układem nerwowym. Koniec z reagowaniem na autopilocie, koniec z marnowaniem godzin na pieczołowite dobieranie złośliwych słów w mailu, na który – tak naprawdę – wcale nie musisz odpowiadać.
Mini-Autocoaching
Zadaj sobie te pytania, gdy poczujesz narastającą frustrację:
- Czy na pewno muszę wziąć udział w tej wymianie zdań?
- Czy ta sytuacja będzie miała dla mnie znaczenie za 5 lat?
- Jak mogę teraz wziąć odpowiedzialność za swój spokój i po prostu "pozwolić sobie" odpuścić?
Wyzwanie na ten tydzień
Spróbuj połączyć te dwie koncepcje. Gdy ktoś zachowa się nie po twojej myśli, najpierw powiedz w duchu: „Pozwól im”. A zaraz potem weź głęboki oddech i dodaj: I „Pozwól sobie”:
Pozwól sobie nie reagować.
Pozwól sobie na spokój.
Pozwól sobie odejść od sytuacji, która ci nie służy.
Zauważysz, że im rzadziej reagujesz na bodźce z zewnątrz, tym większe zyskujesz poczucie życiowej kontroli.
Artykuł ma charakter informacyjny i przedstawia perspektywę Biologii Totalnej. Nie zastępuje diagnozy ani leczenia medycznego. Zawsze konsultuj objawy z lekarzem.
